Przejscie na tzw. standard perspektywiczny jako zjawisko obejmujace wszystkie kategorie mieszkan równomiernie jest nieosiagalne

Przejście na tzw. standard perspektywiczny jako zjawisko obejmujące wszystkie kategorie mieszkań równomiernie jest nieosiągalne. W zależności od istniejącej w danym zespole budynków mieszkalnych struktury mieszkań rezultaty tzw. rozluźnienia będą rozmaite. Jeżeli zespół budynków zawiera dominującą ilość mieszkań dużych, to zachodząca zmiana może być minimalna, przy przewadze natomiast mieszkań średnich i małych może ona znacznie podwyższyć normę jednostkową. W obydwóch przypadkach wszelkie obliczenia oparte o normę 20 m2 powierzchni brutto mogą okazać się mylne. Drugą przyczyną nieścisłości tego założenia jest fakt, że opiera się ono na stosunku powierzchni mieszkalnej do powierzchni obudowanej spotykanej w tradycyjnym naszym układzie rzutów i w tradycyjnej konstrukcji ceglanej. Należy jednak przypuszczać, że do czasu przystąpienia do perspektywicznego rozgęszczenia mieszkań nasza technika projektowania i wykonawstwa poczyni j uż postępy, które pozwolą osiągnąć 9 m2 powierzchni mieszkalnej przy znacznie mniejszym nakładzie powierzchni pomocniczej i zajmowanej przez konstrukcję. Formułując wątpliwości formułujemy jednocześnie postulat, by wskaźniki analityczne stosowane w praktyce badania planów zabudowy były powiązane ze wskaźnikami analizy budynków wielkościami ściślej sprecyzowanymi niż powierzchnia budynku brutto na jednego mieszkańca. [hasła pokrewne: ekrany bezszwowe, maszyny pakujące, wyposażenie stajni ]

Powiązane tematy z artykułem: ekrany bezszwowe maszyny pakujące wyposażenie stajni